Zum Inhalt springen

Mit „Ausgezeichnet“ bewertet | Rezensionen lesen

Als 'Uitstekend' beoordeeld  ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Black Friday 20% OFF 

Der ScKIN Club: Jetzt beitreten + 25 Punkte

Bestellung vor 12:00 Uhr, Lieferung am nächsten Werktag*

Kostenloser Versand ab 50 EUR (NL)

Zeewier en een glas melk op een stenen ondergrond.

Jodium per dag: hoeveel is gebruikelijk en waar je op let

◷ 6 min leestijd

In de eerste twee delen van deze reeks keken we naar wat jodium in je lichaam doet en waar het in je voeding zit. Vandaag de hoeveelheden. Dit is bij dit mineraal een belangrijk deel, want hier geldt zowel dat te weinig niet werkt als dat te veel een belasting is. Dat maakt het een stof waar je niet lichtzinnig mee omgaat.

Alles hieronder is algemene informatie over voeding. Over jouw eigen situatie gaat je arts of een therapeut die je dossier kent.

Waar de dagelijkse referentie op staat

De Europese dagelijkse referentie-inname voor jodium is 150 microgram voor volwassenen. Dat is weer zo'n hoeveelheid die je niet kunt zien of voelen: honderdvijftig duizendsten van een milligram. En toch is dat genoeg om de hele lijn uit deel één te laten draaien.

Voor zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven ligt de behoefte hoger, omdat het hormoon in die periode ook de ontwikkeling van het zenuwstelsel van het kind aanstuurt. Dat is precies de situatie waarin je dit onderwerp niet zelf moet gaan invullen, maar met je verloskundige of arts bespreekt.

Waar de bovengrens ligt

In Europa is voor volwassenen een bovengrens vastgesteld van 600 microgram per dag, uit alle bronnen bij elkaar. Zet die naast de referentie van 150 en je ziet dat er een factor vier tussen zit. Dat is geen ruime marge.

En hier komt het belangrijkste punt van dit artikel. Te veel jodium kan de schildklier net zo goed uit zijn ritme halen als te weinig. Je klier is gebouwd om met een voorraad te werken en met een gestage aanvoer, niet om dagelijks een enorme piek te verwerken. Dat is de reden dat ik niet enthousiast word van kelpcapsules met duizenden microgrammen erin, of van een dagelijkse schep zeewierpoeder waarvan niemand het gehalte heeft gemeten.

De rekensom die je niet kunt maken

Bij zeewier is het gehalte zo wisselend dat je het niet kunt uitrekenen. Hetzelfde geldt voor kelpproducten waarvan het etiket een gemiddelde noemt. In deel twee schreef ik al dat nori aan de bescheiden kant zit, wakame daarboven en kombu de uitschieter is. Datzelfde verschil zit tussen oogsten, tussen seizoenen en tussen leveranciers.

Daarom is mijn lijn bij deze stof simpel. Zorg dat de gewone bronnen uit deel twee met regelmaat op je bord staan, zodat de basis vanzelf meeloopt. Wil je er iets bij nemen, kies dan een product waarvan de hoeveelheid op het etiket staat en in de orde van de dagelijkse referentie ligt. Niet een veelvoud daarvan, en niet uit een bron waarvan de inhoud onvoorspelbaar is.

In welke periodes de behoefte verandert

Er zijn omstandigheden waarin het verstandig is om bij dit onderwerp stil te staan. Niet omdat er dan iets mis is, maar omdat het aanbod of de vraag verschuift.

  • Bij zwangerschap en bij het geven van borstvoeding, in overleg met je verloskundige of arts.
  • Bij een overstap naar plantaardig eten, waarbij zuivel, eieren en vis in één keer wegvallen.
  • Bij een koolhydraatarm patroon waarin brood grotendeels van het menu verdwijnt.
  • Als je thuis bent overgestapt op zeezout of Himalayazout in plaats van gejodeerd keukenzout.
  • Bij darmaandoeningen of na een ingreep aan je spijsvertering, waarbij de opname anders verloopt.

Herken je er twee of drie van, dan is dat reden genoeg om er een keer met iemand naar te kijken die met je mee kan denken.

Je waarde laten bepalen

Dit mineraal wordt in de praktijk bepaald in urine, omdat je dagelijkse uitscheiding een redelijk beeld geeft van wat er binnenkomt. Dat is iets anders dan een bloedwaarde, en het is ook iets anders dan het bepalen van schildklierhormonen, dat weer een eigen verhaal is.

Zo'n uitslag zegt op zichzelf niet veel. Hij zegt pas iets in combinatie met je eetpatroon, met wat er bij je speelt en met wat je verder gebruikt. Wil je het weten, laat het dan aanvragen en uitleggen door iemand die dat totale beeld erbij pakt. Ga er niet zelf op doseren.

De stof waar jodium niet zonder kan

Nog één verband dat ik graag meegeef, omdat het de rode draad van deze hele reeks is. Jodium zit in het hormoon, en selenium is nodig om de voorraadvorm van dat hormoon om te zetten naar de actieve vorm. Die twee stoffen horen in dit verhaal bij elkaar en komen niet voor niets uit dezelfde hoek van je bord: voeding uit de zee.

Dat is de reden dat ik liever naar een geheel kijk dan naar één stof. Een los product met een flinke dosis van deze ene stof lost niets op als de rest van de keten niets te werken heeft.

Als je medicatie gebruikt

Gebruik je schildkliermedicatie, dan hoort elke toevoeging aan je dag langs je arts of apotheker. Dit is bij jodium geen formaliteit, want juist bij deze stof is de interactie met de schildklier het hele punt. Verander nooit zelf iets aan je medicatie op basis van een artikel, en begin niet op eigen initiatief met hoge doseringen.

Hoe ik dit zou samenvatten

Zorg voor een gestage aanvoer in plaats van pieken. Houd vis, zuivel, eieren en brood in je week, gebruik gewoon gejodeerd keukenzout voor het koken, en gebruik zeewier als lekker ingrediënt in plaats van als dosering. Wil je aanvullen, kies dan een nette hoeveelheid binnen een breed geheel.

In het laatste deel van deze reeks ga ik in op dat laatste punt, en op waar je dan precies op let.

Waarom pieken anders werken dan een gestage aanvoer

Ik wil nog even stilstaan bij waarom een gestage aanvoer bij deze stof zoveel prettiger werkt dan af en toe een grote hoeveelheid. Dat heeft met de bouw van de klier te maken. Je schildklier is gemaakt om een voorraad aan te leggen en daar rustig uit te leveren. De pomp die het mineraal naar binnen haalt, werkt in een tempo dat daarop is afgestemd.

Krijgt die pomp ineens een veelvoud te verwerken, dan reageert de klier daarop door tijdelijk minder hormoon te maken. Dat is een beschermingsmechanisme en op zichzelf netjes geregeld, maar het is niet iets wat je dagelijks wilt uitlokken.

Daarom is mijn lijn: liever elke dag een normale hoeveelheid dan twee keer per week een grote. Net zoals je een plant liever elke dag een beetje water geeft dan één keer per week een emmer.

Wat je hier zelf mee kunt zonder te rekenen

Je hoeft van dit hele artikel geen rekenwerk te maken. Loop gewoon je eigen week eens langs en stel je drie vragen. Staat er twee keer vis of schelpdieren op het menu. Gebruik ik dagelijks zuivel, eieren of brood. En welk zout staat er in mijn keukenkastje.

Kun je die drie met ja, dagelijks en gejodeerd beantwoorden, dan loopt het vanzelf mee. Vallen er twee van de drie weg, dan weet je waar je iets kunt aanpassen, en is dat ook het moment om er met iemand naar te laten kijken.

Dit is deel 3 van een reeks van 4. In het laatste deel, Jodium aanvullen: waar je op let bij een brede basis, lees je welke producten hierbij passen.

Lees ook

Vorherigen Post Nächster Beitrag